Photo’s By Levan Giorgadze

დანარჩენი ფოტოები ნახეთ სრულიადში

დილიდან  ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ სადღაც მაგვიანდებოდა. ნახევარი საათით ადრე მივედი სალაროსთან, სადაც Teatri.ge -სთვის განკუთვნილი 2 ბილეთი გადმომცეს. ამჯერად უკვე ჩემს მეგობარზე დავიწყე ნერვიულობა . თავში ათასგვარი სისულელე მიტრიალებდა. მიუხედავად იმისა, რომ საკუთარ თავზე უკეთ ვიცნობ და მისგან დაგვიანება ცხოვრებაში არ მახსოვს.  თეატრის წინ თანდათან დაიწყო ხალხმა შეკრება. მიყვარს ამ დროს ხალხის თვალიერება, საგანგებოდ თეატრისთვის გამოწყობილები რომ არიან . რაც მათ განსაკუთრებულ დამოკიდებულებაზე მეტყველებს თეატრის მიმართ.

მაყურებელმა თანდათან დაიწყო თეატრში შესვლა . სპექტაკლი მარჯანიშვილის თეატრის მცირე დარბაზში ე.წ სხვენში ტარდებოდა. ავუყებით თეატრის კიბეებს,  სადაც   მესამე სართულზე საუცარდ მყუდრო დარბაზია, სულ 6 რიგია და  სცენასთან იმდენად ახლოს ხარ,  რომ თავი სპექტაკლის ერთ ერთი გმირი გგონია.  მყუდრო გარემოა, მათთვის ვისაც კლაუსტროფობია არ აწუხებს . ჩაკეტილი სივრცე ცოტათი დამთრგუნველი იყო ჩემთვის, განსაკთრებით სპექტაკლის იმ ნაწილში სადაც განათება ქვრება და უკუნი  სიბნელე ისადგურებდა დარბაზში. თუმცა ეს ყველაფერი იმ სიამოვნებად ნამდვილად ღირდა, რაც სპექტაკლისგან მივიღე.  დარბაზში მესამე ზარიც გაისმა, უცნობმა ხმამ მოგვიწოდა გამოგვერთო მობილური ტელეფონები, გაგვაცნო თეატრის სპონსორები და სრული სიბნელიდან, თეთრ ფონზე  ლანდენიც გამოჩნდა.

ხშირია ქართული თეატრების მიმართ საყვედური რომ ისინი თანამედროვე სპექტაკლებს ნაკლებად დგავენ,  ზედმეტად აკადემიურები არიან და მხოლოდ კლასიკად ქცეული სექტაკლებით შემოიფარგლებიან.  რომლებიც ჩვენს დროში უკვე აღარ არის აქტუალური და ვერ პასუხობენ 21 საუკუნის თეატრალურ სტანდარტებს.  რეჟისორების ნაწილი გაიყინნენ,  ან ვერ გამოვიდნენ დიდი რეჟისორების ჩრდილიდან.

სპექტაკლი  ”Private lives”, რეჟისორ რამაზ ზურაბაშვილის მიერ დადგმული სპექტაკლია, ნაულ ქუარდის პიესის მიხედვით. რომელსაც ყველაზე ნაკლებად შეიძლება წაუყენო მსგავსი პრეტენზიები, რაც წინა აბზაცში მაქვს მოყვანილი.  მართალია  რეჟისორს კონსულტაციები ლევან წულაძისგან მაინც აუღა, თუმცა მისი ინდივიდუალური ხედვა მაინც იგრძნობოდა სპექტაკლში. იგი ორიგინალური ფორმით იყო გადაწყვეტილი.  დეკორაცია იძლეოდა იმის საშუალებას, რომ სცენების ნაწილი ჩრდილების საშუალებით ყოფილიყო გადმოცემული, რაც მეტ ხიბლს მატებდა სპექტაკლს. ოთხი მსახიობისგან შემდგარი გუნდი, შესანიშნავ პერფორმანსს გვთავაზობდა.

იყო გარკვეული ხარვეზებიც, ხშირად მეჩვენებოდა რომ პიესის თარგნმანი გარკვეულ მონაკვეთებში  კონტექსტიდან ამოვარდნილი იყო და გარკვეული ფრაზები უხეშან  მხვდებოდა ყურში.  თუმცა ეს ყველაფერი სრულებითაც არ აკნინებს სპექტაკლს.  ჯერ ვერ ვისწავლეთ, აკადემიურ თეატრებში ჟარგონის ბუნებრივად გამოყენება , მაგრამ რას ვიზავთ მცდელობები თანდათან შედეგსაც გამოიღებს. და მეორე დეტალი რომელიც პირველზე ბევრად უფრო პრობლემატურია, სპექტაკლში ძალიან ბევრს ეწევიან, არ ვიცი ვინ დაამკვიდრა ეს ტენდენცია, მაგრამ უკვე ყოველგვარ ზღვარს ცდება.თითქოს სხვაგვარად სპეკტაკლი წარმოუდგენელიც კია, თუ მსახიობი სცენაზე არ გააბოლებს, რაც არა მგონია რომ დადებითი ფაქტორი იყოს და რაიმე კარგზე მეტყველებდეს. მსოფლიოში ანტინიკოტინური მოძრაობა თანდათან მატულობს და დღითი დღე ბევრად მეტი ადამიანი თავისუფლდება სიგარეტზე დამოკიდებულებისაგან. სპექტაკლიდან თამბაქოს მოწევის გამუდმებული დემონსტრირება კი ნამდვილად არ უნდა იყოს დადებითი ფაქტი. კინოში თითქმის ეს პრობლემა უკვე  გადაწყვიტეს.  აბა გაიხსენეთ ბოლო დროს გადაღებული ევროპული ან თუნდაც ამერიკული ფილმი, სადაც სიგარეტის მოწევის სცენებია. ქართული სპექტაკლები, ისევე როგორც ქართული ფილმები ამ მხრივაც გამონაკლისია.

რაც შეეხება სპექტაკლის შინაარსს, ის ორი ახლადგაქორწინებული წყვილის შესახებაა . მათგან ორი პერსონაჟი ერთმანეთის ყოფილი მეუღლეები არიან,  რომლებიც ხუთი წლის შემდეგ, ამჯერად უკვე ახალ მეუღლეებთან ერთად ხვდებიან ერთმანეთს. საქორწინო მოგზაურობისას.  ლტოლვა რომელიც ჯერ არ განელებიათ და ახალი მეორე ნახევრები რომლებიც  ერთი მეორეზე სუსტი ადამიენბი არიან, რომლებთანაც უფრო იმიტომ დაქორწინდნენ რომ საკუთარი ყოფილები დაევიწყებინათ. საოცარ კომედიურ სიუჟეტს ქმნის. სასიყვარულო ოთხკუთხედი და მოულოდნელი ფინალი, ფინალი რომელიც სპექტაკლის ყველაზე შთამბეჭდავი ნაწილია. იცით რა არის ფინალური სცენის უპირატესობა და რა ხდის მას ასეთ შთამბეჭდავს??  რეალური  სიუჟეტიდან  ირეალურში,  ისე  ხავერდოვად  გადადის მოქმედება და რეჟისორი ტრაგიკული სცენის იმდენად დაგანსხვავებულ აღქმას  გვთავაზობს,  რომ ყველაფერი კომედიად უფრო აღიქმება  ვიდრე  ტრაგედიად.  რაც  გარკვეული  ცხოვრებისეული  დასკვნების  გაკეთების  საშუალებას აძლევს  მაყურებელს. სპექტაკლიდან ემოციებით დატვირთული გამოვედი . სულ დამვიწყოდა კლაუსტროფობაიაც და სიცხეც რომელიც დარბაზში მაწუხებდა. მიხარია რომ ასეთი სპექტაკლებიც იდგმება საქათველოში

ტიტანების ბრძოლა

კარგია ხანდახან სპონტანური გადაწყვეტილებები. დღეს სრულებითაც არ მქონდა გეგმაში კინოში წასვლა, და არც ის   წარმომედგინა თუ   რა ფილმი შეიძლება მენახა.  იმის შესახებაც არაფერი ვიცოდი ,  რომ კინოთეატრ რუსთაველში,  უკვე 3D ფილმების ჩვენება დაეწყოთ, არც ახალი ფილმების  შესახებ მსმენოდა რამე.  რეკლამები იშვიათად აღწევს ჩემამდე,   ხანდახან ალბათ   საინტერესო ფილმებიც გამომრჩება ხოლმე .  თავიდან ცოტა გამიკვირდა წარწერა 3D აფიშაზე ,  არ მეგონა, რომ ეს კინოთეატრიც  ასე მალე დაიწყებდა   სამგანზომილებიან ფილმების ჩვენებას.  რაც ნამდვილად მისასალმებელი ფაქტია.  კინოთეატრი რუსთაველი ყოველთვის დროულად უწყობს ფეხს სიახლეებს. ერთი ეგაა,  რომ რუსული გახმოვანების მქონე ფილმებს ვერ შეელივნენ და სუბტიტრებზე ვერ გადავიდნენ, თორემ სხვა რა გვაქვს საწუწუნო.

კინოთეატრებში რიგები უკვე ჩვეულებრივ მოვლენად იქცა. ამჯერადაც 15 წუთის განმავლობაში  მომიხდა რიგში  ყოფნა. არა სპამის გამო ნამდვილად არ მდგარა რიგები ,  არც მაიტა ნასოსის უკანასკნელ ჩვენებებზე მოიჩქაროდა მაყურებელი ,  ოცნების ქალქიც თვეზე მეტია უკვე რაც კინოგაქირავებაშია და მის სანახავადაც  რიგები უკვე აღარ დგას, მოკლედ   რეჟისორ ლუი ლეტერიეს მიერ გადაღებულ ფილმ “ტიტანების ბრძოლას” ელოდა რიგში მდგომ მაყურებელთა   უმეტესობა. “ტიტანების ბრძოლის” შესახებ თითქმის არაფერი ვიცოდი,  არც თრეილერი მქონდა ნანახი და არც სხვებისგან მსმენოდა ამ ფილმის ავკარგიანობის შესახებ , ბილეთები  მხოლოდ  იმ იმედით შევიძინეთ,  რომ სამგანზომილებიანი გამოსახულებით მაინც მივიღებდით სიამოვნებას თუ ფილმი მოსაწყენი  იქნებოდა  .

დარბაზი თითქმის სრულად იყო გავსებული.  როგორც ჩანს ფილმის მიმართ ინტერესი საკმაოდ მაღალია,  ან ჩემსავით 3D-ს  ხათრით დადიან სეანსებზე. როგორც იქნა მივაგენი ჩემს კუთვნილ ადგილს,  მოვკალათდი სავარძელში ,  გავიკეთე სათვალეები,  რომლებიც ამირანის სათვალეებთან შედარებით,  გაცილებით უკეთესი ხარისხის, ფორმის და შესახედაობის გახლდათ და დაველოდე ფილმის დაწყებას.

იდუმალმა ხმამ,  კიდევ ერთხელ გაგვაცნო სათვალის მოხმარების წესები და ფილმიც დაიწყო.

ტიტანების ბრძოლა,  1981 წელს ამავე სათაურის მქონე ფილმის რიმეიქია.  რომელიც ბერძნულ მითოლოგიაზეა აგებული და მოგვითხრობს მითს,  პერსეის ბრძოლზე მედუზა–გარგონასთან და მონსტრ კრაკენთან, პრინცესა ანდრომედას გადასარჩენად.

სიუჟეტი ძალიან საინტერესოა . განსაკუთრებით მათთვის ვისაც მითოლოგიური სიუჟეტები იზიდავს.   სპეცეფექტებიც თავბრუდამხვევი და შთამბეჭდავა.  ვერ ვიტყვი რომ ფანტასტიკური ჟანრის ფილმები მხიბლავს,  მაგრამ როდესაც  საქმე მითოლოგიას ეხება, იქ ჩემი დამოკიდებულება ფანტასტიკისადმი იცვლება.   ვიზუალურადაც  ლამაზი სანახავი ფილმია. გარკვეულწილად ავატარსაც შეიძლება შევადაროთ.  მათ,  ვისაც ავატარი მოეწონათ დარწმუნებული ვარ არც “ტიტანების ბრძოლებისადმი”  დარჩებიან გულგრილნი.

ფილმი დაახლოებით 2 საათის განმავლობაში გრძელდება .  ამ დროის განმავლობაში კი მოსაწყენად,  გვერძე გასახედად,  მაყურებლების დასათვალიერებლად, ცხოვრების ავკარგიანობაზე საფიქრალად  და სხვა … თითქმის არ გრჩებათ დრო . სიუჟტი  დამაინტრიგებელი და საინტერესოა , სრულად ხართ ჩართული ფილმში. 3D გამოსახულება კი შეგრძნებებს გიორმაგებთ. განსაკუთრებით ბრძოლის სცენების ნახვა მიყვარს სათვალეებით, ადრენალინს შეიგრძნობ მძაფრად. თან თუ გველების, ურჩხულების და სხვათა შემზარავი გამოსახულებების ყურება გიწევს.

ბოლო რამდენიმე სამგანზომილებიანმა ფილმმა იმედები გამიცრუა.  ავატარის შემდეგ “ტიტანების ბრძოლა” პირველი შემთხვევაა, რომლის სანახავად გადახდილი 15 ლარი არ დამნანებია და აბსოლიტურად შეესაბამებოდა იმ სიამოვნებას, რაც ფილმის ნახვისას შეიძლება მიიღოთ.

სამსახობო დასი კი  ასე გამოიყურება : ლაიამ ნისონი, დენი ჰიუსთონი, რალფ ფაინესი, ნიკოლას ჰოლტი, ალექსა დავალოსი, ჯემა არტერტონი, სემ უორიტნგთონი .  მომწონს რეჟისორის ეს გათვლა. ფილმში არც ერთი სელებრითი არ მონაწილეობს, რაც ფილმის ნაკლს სრულებითაც არ წარმოადგენს. გირჩევთ თქვენც ნახოთ ეს ფილმი.

პოსტის ავტორი: gabo.ge

გაფრთხილების მაგიერ: ვისაც სუსტი ნერვები გაქვთ ან არ გსურთ წაკითხულით მიღებული სიამოვნების გადღაბნა, არ უყუროთ ამ ფილმს.

საუკუნო ჭეშმარიტებაა, რომ ყოველი აკრძალვა საპირისპიროდ რომ მოქმედებს. შესაბამისად, თქვენც ამასვე გააკეთებთ. ვიცი, რომ თუ ყურებას აგიკრძალავთ, “რა შენი საქმეა, მე რას ვიზამ” ტიპის მრავალ პასუხს მივიღებ. ასე გეტყვით: მე მხოლოდ გაგაფრთხილეთ და აწი – მკიდია.

ფილმს ანოტაციაში უწერია, რომ ოსკარ უაილდის რომანის მიხედვითაა გადაღებული. ისიც ვიცით, რომ კინო წიგნის ზუსტი ასლი არ უნდა იყოს, მაგრამ თუ არ-მსგავსება გულისამრეობის სინონიმი იყო, არ მეგონა. მოკლედ გეტყვით, რა ხდება:

დორიან გრეი (Ben Baarns) – ბანძი სახის მქონე ადამიანი, რომელიც ნამდვილად არ არის ლამაზი. ყველა ნაკვთი ნორმალური აქვს, მაგრამ საერთო ჯამში “ვაიმედედარავნახე”-ს ეფექტს საერთოდ არ იძლევა. პირადად მე დმიტრი მალიკოვს მივამგვანე, რუსული ესტრადის ექს-ბიჭუნას.

ჰენრი უოტონი (Colin Firth) – საინტერესო ხმის ტემბრის მქონე მამაკაცი, რომელიც ნაამდვილად შორს არის თავისი გმირისგან. თუ წიგნში ჰენრი უაღრესად საინტერესო ჯენტლმენია, აქ ერთი ენამწარე წვერულვაშიანი ლორდია და გონებაგახსნილი ჯენტლმენი. მასზე შთაბეჭდილება თუნდაც იმიტომ გეკარგება, რომ დორიანს აგდებული ტონით ესაუბრება.

გაქრა – მინიშნებაც კი იმის შესახებ, რომ ჰენრი უოტონი არ არის მხოლოდ გარყვნილი თახსირი, არამედ გენიალური წვდომისა და ფილოსოფიის მქონე ადამიანია. არ არსებობს არც ერთი სერიოზული დიალოგი დორიანსა და ჰარის შორის, რომელშიც რაიმე სახის ღირებული აზრი ერიოს (მასის აღქმით, დორიანი იმიტომ გაბოროტდა, რომ ხშირად დაჰყვებოდა ჰენრის ბოზ-ებ-ში). ფილმში ყველა რომანტიკული ეპიზოდი ხელოვნურია და აუცილებლობის გამო ჩასმულს ჰგავს. დორიანის ხელოვნური ღიმილი კი ტოვებს შთაბეჭდილებას, რომ იგი თავიდანვე ბოროტია.

სიახლე – როგორც იქნა, მხატვარი ბეზილ ჰოლუორდი გეია, დორიანი კი – ბისექსუალი კი არა და, ნებისმიერსექსუალი. დორიანი მოკლულ მხატვარს ანაწევრებს და მდინარეში ყრის, არ აწვევინებს  მის გვამს. სახელოვანი პორტრეტის დამახინჯებაზე ისე ПЕРЕТРУДИЛИСЬ, რომ ფილმში მის ხროტინა ხავილსაც გაიგონებთ და მოძრაობასაც ნახავთ. XIX საუკუნეში ზეთის საღებავებისგან დორიანის კომპიუტერული გრაფიკა შეუქმნიათ. ვფიქრობ, სიუჟეტის დასასრული მაინც უცვლელი უნდა დაეტოვებინათ, რადგან ავტორმა საუკეთესო ფინალი მოძებნა, რომლის მჯობნს ეგენი ვერ მოიგონებდნენ.

ამ ფილმზე გაგებული მქონდა რომ მაგარი სირობა და გულისამრევია. სწორედ ამ წინასწარი განცდით ვნახე და არ მეგონა, ასე თუ დავეთანხმებოდი შემფასებლებს. ყველაფერი გათვლილია წამიერ ყბისჩამოვარდნაზე, რომელიც ამაზრზენობით დაგშოკავს და თუ კოკაკოლასაც მიაყოლებ, არც ეგ დაგემართება. ჩემი აზრით, მთავარი იყო, რით გაეოცებინათ მაყურებლები და შედეგსაც მიაღწიეს. ზოგ შემთხვევაში გამეორება ცოდნის დედაა, ზოჯერ კი – რწყევის.

პოსტის ავტორი Zurriuss.Ge

პიესის ავტორი და რეჟისორი – ნინო ბასილია “თეატრი ათონელზე”, პრემიერა – 7 ,8, 9 მაისი; დასაწყისი 19.00 საათი სპექტაკლი ეძღვნება საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისთვის დაღუპულ ჯარისკაცებს!

2008 წლის აგვისტო… თითქოს ჩავლილი და ისტორიის კუთვნილებადქცეული გუშინდელი დღე, მაგრამ ყველასთვის დაუვიწყარი და ტკივილით სავსე. აგვისტოს ომის კიდევ ერთი გამოხმაურება _ ცნობილი ქართველი რეჟისორის ახალი სპექტაკლი “აგვისტოს სიგიჟე” – სამი ნოველა ომსა და სიყვარულზე, რწმენასა და გამარჯვებაზე.

ქართულ-რუსული ურთიერთობები, ქართველი ემიგრანტების ყოფა რუსეთში აისახა ნინო ბასილიას დოკუმენტურ ფილმშიც – “გრუზინები.რუ”. ფილმი აგვისტოს ომამდე, ათი დღით ადრეა გადაღებული.

საერთოდ, ნინო ბასილია თეატრალური ექსპერიმენტებით გამორჩეული რეჟისორია. ქართულ თეატრალურ სივრცეში მან პირველმა მიმართა ვერბატიმის ჟანრს. მაყურებელს ახსოვს მისი კიდევ ერთი უჩვეულო ექსპერიმენტი – პირველად თეატრს მიღმა, ლიტერატურულ კაფეში წარმოდგენილი ერთმოქმედებიანი ტრაგიკომედია – “კოკაინი”. თეატრალურ სარდაფში დაიდგა მისი სპექტაკლები (“ბომჟები”, “სექსუალური რევოლუცია”, “ებრაელები”; ასევე, მისივე პიესების მიხედვით, ლევან წულაძის მიერ განხორციელებული წარმოდგენები (“თაგვი”, “ლიფტიორი”).

სპექტაკლი განხორციელდა საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტროს მხარდაჭერით

"ურიელ აკოსტა" – კოტე მახარაძე და სოფიკო ჭიაურელი

ყველა თეატრს გააჩნია  თავისი სპექტაკლი – სამუზეუმო ექსპონატი, რომელიც უკვდავია და უცვლელი სახით უნდა დარჩეს.

“ურიელ აკოსტა” ჩვენი თაობის იმ სპექტაკლებს განეკუთვნება, რომლებიც ლეგენდის ხარისხშია აყვანილი. მარაჯანიშვილის თეატრის რეპერტუარში იგი დასაბამიდანვე, უკვე 80 წელზე მეტია, არსებობს. თავდაპირველად მას უშანგი ჩხეიძე და ვერიკო ანჯაფარიძე ასრულებდნენ. მეორე დიდი ტანდემი 1972 წელს შედგა, როცა მთავარი როლები კოტე მახარაძემ და სოფიკო ჭიაურელმა მოირგეს.

"ურიელ აკოსტა" – უშანგი ჩხეიძე და ვერიკო ანჯაფარიძე

დღეს “ურიელ აკოსტას” უკვე მეოთხე თაობა ასრულებს. 2006 წელს, სოფიკო ჭიაურელის მიერ აღდგენილ სპექტაკლში , ნიკა თავაძემ და ნატა მურვანიძემ ითამაშეს. პირველად ხდება, რომ მთავარი გმირები რეალურ ცხოვრებაში ერთმანეთის მეუღლეები არიან. პირველსა და მეორე შემთხვევაში, ორივე წყვილმა სწორედ “ურიელ აკოსტას” შემდეგ ოჯახები დაანგრია.

"ურიელ აკოსტა" – ნიკა თავაძე და ნატა მურვანიძე

“ურიელ აკოსტა” წარსული დროის, წარსულ მსახიობთა და წარსული ყაიდის სპექტაკლია. ძველქართული ენა, ძველი, ჰეროიკული სასცენო პლასტიკა, მუსიკა–უვერტიურა. ყოველივე ეს სპექტაკლს საოპერო ჟანრთან აახლოებს. “ურიელ აკოსტას”  თითოეული სცენა უცვლელი სახითაა შემონახული. შეიცვალა დრო, შეიცვალნენ მსახიობები.

დღეს ახალი თაობა ცდილობს, გადმოცეს კარლ გუცკოვის მიერ შექმნილი და კოტე მარჯანიშვილის მიერ დადგმული ნაწარმოების სული.  ებრაელთა მიერ შეჩვენებული ფილოსოფოსის, ურიელ აკოსტას როლს ნიკა თავაძე ასრულებს. იგი, ერთი მხრივ, ებრძვის ზედმეტად ტრადიციულ ღვთისმსახურებას, მეორე მხრივ, თავდავიწყებით უყვარს ივდითი – ებრაელი მღვდელთმთავრის, დე სილვას ძმისწული. ივდითი, რომელსაც ნატა მურვანიძე თამაშობს, ულამაზესი იუდეველი ქალია და მდიდარ ბენ–იოხაიზე ძალით ათხოვებენ.

სპექტაკლის პირველი მოქმედება და პირველი რეპლიკები ჩემთვის იმდენად მოულოდნელი აღმოჩნდა, რომ მეცინებოდა. ამაში, ალბათ, მე ნაკლები დანაშაული მიმიძღვის, ვინაიდან ყოველდღიურობაა ასეთი. დღეს ვერც ერთ სპექტაკლში ვერ შეხვდებით თავქარიან მონოლოგებს, ძველქართულ ენასა და სტატიკურ ჰეროიკულ სცენებს (რაც ძალიან კარგია სურათის გადასაღებად). თუმცა შემდეგ უკვე გავითავისე სპექტაკლი და მსახიობებზე გადავერთე.

ამ ფოტოში ნატა მურვანიძე დოდო ჭიჭინაძეს მივამსგავსე

ნიკა თავაძე – სპექტაკლის კულმინაციურ მომენტში

ნატა მურვანიძე შესანიშნავად ასრულებს ივდის. ძნელია, უცვლელად ითამაშო ის როლი, რომელსაც 80 წელი გაშორებს. ძნელია, XXI საუკუნეში XX საუკუნის ტექნიკით განასახიერო ივდითი და, ამასთან ერთად, არ იყო ყალბი. იგივე ითქმის ნიკა თავაძეზეც. თავდაპირველად ცოტა მშრალი მომეჩვენა მისი შესრულება, მაგრამ მეორე მოქმედებიდან ჩემ თვალწინ ნამდვილი ურიელ აკოსტა იდგა.

გამაოცა ლეო ანთაძის სამსახობო ოსტატობამ, რომელიც უხუცეს ბენ-აკიბას ასახიერებს. მის ასაკში ასე დახვეწილად, მრავალფეროვნად და ასე დამაჯერებლად თამაში მართლაც იშვიათია. ბენ-აკიბა იყო ერთადერთი ეპიზოდური ფიგურა,ა რომელიც მხოლოდ დადებით და გულწრფელ ემოციებს აღძრავდა. მომეწონნენ დიმიტრი ტატიშვილი, დავით დვალიშვილიცა და გიორგი ჩუგუნაშვილიც.  სამივე მათგანი ქმნიდა დამაჯერებლობის ეფექტს და ცდილობდა, სრულად გადმოეცა ძველი ეპოქის სული.

ჩემი აზრით, ასეთი სპექტაკლების მთავარი პრობლემა დღესდღეობით დამაჯერებლობაა. დღეს რომ მაყურებელს ვერთერის ან რომეოს მონოლოგი ისე პათეტიკურად წაუკითხო, როგორც ერთი საუკუნის წინ, ძნელად დაგიჯერებს, თუკი ამ საქმის დიდი ოსტატი არ ხარ. სწორედ ამ საქმის დიდი ცოდნა გეხმარება, რომ ჯერ შენ დაიჯერო და მერე სხვა დააჯერო შენს სიტყვებსა და ქცევებში.

სამწუხაროდ, ამას ვერ ან არ ახერხებდნენ სცენაზე მდგარი ახალგაზრდა მსახიობები, რომლებიც მასობრივ სცენებში მონაწილეობდნენ. მეჩვენებოდა, რომ ისინი “ღადაობდნენ” სპექტაკლზე, რაც, დამეთანხმებით, გაუმართლებელია. ამასთან ერთად, კულისებიდან ისმოდა დეკორაციის ხმაური, რაც ერთგვარს აკუსტიკურ “სიბინძურეს” ქმნიდა. თვითონ სპექტაკლის დეკორაციას რაც შეეხება, ხელის შევლება არ აწყენდა. ოცხელის ნახატების მიხედვით აწყობილ სცენას დღეს უდიერად მოპყრობის კვალი ატყვია, რაც ძალიან არ მომწონს.

თუ ასე გარისკეს და ერთ–ერთი უძლიერესი სპექტაკლი უცვლელად აღადგინეს, ბარემ ბოლომდე მოუარონ ამ სამუზეუმო ექსპონატს.

მიუხედავად ყველაფრისა, “ურიელ აკოსტამ” ძალიან დადებითად განმაწყო. ჩემ თვალწინ გათამაშდა ყველაფერი ისე, როგორც ეს ერთი საუკუნის წინ ხდებოდა. მე ვიგრძენი ძველი თეატრალური ტრადიციების სული. სწორედ ამიტომ ღირს “ურიელ აკოსტას” ნახვა, რომ იმოგზაუროთ ქართული თეატრის ისტორიაში.

როდესაც სპექტაკლი დასრულდა, მსახიობებმა  “ურიელ აკოსტას” ძველ შემსრულებელთა პორტრეტებს თავი დაუკრეს.

ავტორი Zurriuss.Ge

ნიკოს პატარაობა და პირველი სპექტაკლი სტუდენტობის პერიოდში

ადამიანი მიდის, მისი შემოქმედება კი რჩება… ნიკო გომელაური წავიდა, მაგრამ მისი შემოქმედება უკვდავია, უკვდავია მისი პოეზია, მის მიერ, თეატრის სცენაზე  ნათამაშები როლები. ნიკო იყო  ნიჭიერი ადამიანი, რომელიც დაიბადა 1970 წლის 12 ივლის და გარდაიცვალა 2010 წლის 13 აპრილს. ამ დროის მანძილზე მან შექმნა ლეგენდა, შექმნა ისტორია რომელსაც ჰქვია “ნიკო გომელაურის გზა”, გზა პოეზიისკენ, გზა თეატრისკენ და ზოგადად ნიჭიერებისკენ, რომელიც სამწუხაროდ ძალიან მოულოდნელად და უდროოდ დასრულდა.

ახლა ვწერ ამ პოსტს და თითოეული სიტყვაზე ვჩერდები და ვფქრობ, რამდენი რამ უნდა გაეკეთებინა კიდევ მას თავისი ხალხისთვის, თავისი საყვარელი ხალხისთვის… რამდნი უნდა დაეწერა ან რამდენი როლი უნდა ეთამაშა კიდევ სცენაზე და არამარტო… მაგრამ დრომ გაწირა ის, გაწირა საათმა რომელმაც ისრები დროზე ჩქარა დაატრიალა, თითქოს და ნიკოს საწინააღმდეგოთ… 13 აპრილს კი ეს საათი გაჩერდა და ნიკოს  გულიც, რომელიც მთლიანად მიყურადებული იყო ამ საათის წიკწიკს აღარ ფეთქავდა…

***

დრო ყველაფრის მკურნალია,
ოღონდ ჩემი არა.
საოცარი უნარია
დარდი წარა-მარა.

ნიკო და დედა (ვიოლა)

იტირა ხალხმა და აქვითინდა თავად კალამი მისი, რომელმაც თავი კვლავ მარტოსულად იგრძნო. ნიკო წერად და თამაშობდა სპექტაკლებს მთელი თავისი არსებით… ვინც კი ისმენდა მის ლექს ან ნახულობდა მის მიერ შესრულებულ როლებს თეტრის სცენაზე, ყველას მხოლოდ ერთი რამ აოცებდა, თუ როგორი ნიჭიერი და როგორი შეყვარებული იყო თავის სამშობლოზე ეს ადამიანი! იგი მარტო პოეტი და მსახიობი არ იყო, ის გმირი და მამულიშვილი იყო! ისე გულიანად კითხულობდა თავის გულიან ლექსებს ,რომ აუცილებლად შეგძრავდა შიგნიდან ან შეგაყვარებდა, შეგაძულებდა, გაგამხიარულებდა და სევდიანსაც გაგხდიდა, დაგაფიქრებდა და გაგიტაცებდა ოცნებებში… მისი ხმის ტემბრი, მისი ინტონაცია და მოელვარე თვალები, რომელიც წაკითხულ ლექს აკომპანიმენტს უკეთებდა, ანალოგიური სიტუაცია იყო სცენაზე, როდესაც ნიკო მთლიანად ითავისებდა როლს და იმდენად სწორად გადმოსცემდა პერსონაჟის ბუნებას და სიტუაციას რომ, ვერ გაარჩევდით სპექტაკლს უყურებდით თუ  ნიკო გომელაურის ცხოვრებას.

***

წავედი… ალბათ მომბეზრდა ბრძოლა,
მომბეზრდა ბრძოლა წისქვილთან ქარის,
ჯდომა, კი არა ნემსებზე წოლა,
აღიარება მომბეზრდა ბრალის.

წავედი… ალბათ არ ღირდა წასვლა,
არც მოსვლა ღირდა, მაგრამ, ხომ მოხდა,
არც გრძნობაზე ღირს ხაზის გადასმა,
არც, თუ გახაზავ იმაზე ოხვრა.

ნიკო და ნინი

“ვაგროვე დარდი, ვაგროვე სევდა და ახლა ვეცადე ნაწილი აქ მეთქვა” თითქოს გულმა მიბიძგა.. ბევრმა დაწერა ჩემს გარდა, მაგრამ მეც ვთვლი რომ იყო საჭირო მეც დამეწერა ის რასაც ახლა კითხულობთ… ის იმსახურებს უფრე მეტს ვიდრე ეს ქება ჩემი აქ ნათქვამი… მჯერა ის მუდამ გვეხსომება და ვერ დაგვავიწყდება! გახსოვდეთ გზა, გზა რომელიც მიდის ნიკო გომელაურის შემოქმედებასთან! მისი შემოქმედება კი უკვდავი!

პ.ს. გამიზნულად არ ვწერ მისი ბიოგრაფიას ოფიცალურ ნაწილს… 1. ვიცი რომ ყველას ექნება წაკითხული 2. ვფიქრობ ამ პოსტით ცოტათი მაინც შევძელი მის პიროვნებაზე ისე საუბარი, რომ ვინმემ თუ არ იცის ვინ იყო ნიკო გომელაური დაინტერესდება და ნახავს მის პეროსნალურ გვერდს ან სხვა წყაროებს რომელიც უხვადაა ინტერნეტში!

ნიკო სკოლის პერიოდში

ავტორი: Leonsio.Ge

ეჟენ იონესკო და მისი ანტი პიესა” მელოტი მომღერალი ქალი”. პიესა იმდენად მომწონს და მიყვარს, რომ არ ველოდი თუ სპექტაკლი ასე გაამართლებდა. თუმცა ზ. გეწაძემ შეძლო ამ ყველაფრის სცენაზე გადმოტანა ისე, რომ მგონი იონესკოც კმაყოფილი დარჩებოდა. მივედი თუმანიშვილის თეატრში და იქ დამხვდა: პიესის ქართული ვარიანტი, წითელი ტახტი, რომელის სპექტაკლის ერთადერთი დეკორაციაა და 4 მსახიობი, რომლებმაც შესანიშნავად გაართვეს თავი თავიანთ როლებს. საათის წიკ-წიკი, რომელიც მონოტონურად გრძელდება დაახლოებით 20წთ-ის განმავლობაში და ჯერ კიდევ დაუბადებელი ბავშვის ტირილი.

ესაა რეჟისორის იდეური დანამატები, რამაც ძალიან გაამართლა და თითქოს კიდევ უფრო სრულყო დიდებული პიესა. ასევე სპექტაკლის დასასრულს გაჩენილი სინათლე, რომლისკენაც მიდიან, მაგრამ ის ბჟუტავს და ქრება, რადგან “ის არ არის აქ,… ის არის იქ!” მართლაც “რაში სჭირდება სინათლე მას, ვინც ვერ ხედავს!” (მეტერლინკი) I ეპიზოდი, რომელიც ცოლ-ქმრის დიალოგით იწყება კარგად გვიჩვენებს ადამიანების უაზრობას. მათ გართულებას წვრილმანებზე და მართლაც, მხოლოდ ადამიანს შეუძლია ნახევარი სთ მხოლოდ საჭმელზე ილაპარაკოს! მათი ცხოვრების მონოტონური ერთფეროვნების გაცოცხლება საათის წიკ-წიკის ფონზე შესანიშნავად შეძლო როგორც რეჟისორმა ასევე მსახიობებმა. წყვილი: ჭაჭიაშვილები – ნანა შონია და თემო ნატროშვილი.

შონიაზე არც კი ვლაპარაკობ, მაგრამ აი ქმრის ტიპაჟი არ მომეწონა. არ მაქვს საუბარი სამსახიობო ოსტატობაზე..თვითონ რეჟისორის მიერ შექმნილი ტიპაჟი,ჩემი აზრით არ უნდა ყოფილიყო აგრესიული და ამდენად ემოციური, არამედ პირიქით ინდიფერენტული და უდარდელი ოჯახის კაცი, რომელიც დარწმუნებულია რომ აქამდე თავისით ააგო ოჯახური ბედნიერება და ახლა შეუძლია ლაღად იჯდეს მთელი დღე სავარძელში და თავისი ბედნიერებით დატკბეს. II ეპიზოდი. წყვილი ძაძამიები-ვანიკო თარხნიშვილი და მაია გელოვანი.აი ეს წყვილი კი მართლაც ძალიან მომეწონა; გადასარევად შეძლეს წარმოეჩინათ ერთმანეთის მიმართ გაუცხოება. ცოლ-ქმარი, რომელიც ერთ სახლში ცხოვრობს, ერთ საწოლში სძინავთ,საერთო შვილი ჰყავთ, მაგრამ არ ახსოვთ ერთმანეთი და არ იცნობენ ერთმანეთს. თითქოს ერთად ვართ, მაგრამ ერთმანეთისთვის უცხონი ვართ.

ყველანი პერსონა-ნიღბის მატარებლები ვართ,ვთამაშობთ , როგორც ელისო და მამუკა. ადამიანებს ხომ აღარაფერი გვაქვს ერთმანეთთან სალაპარაკო.არ გვაქვს საერთო და რაც გვაქვს ისიც მოჩვენებითია. ვლაპარაკობთ მხოლოდ იმისთვის, რომ ვილაპარაკოთ; გვიყვარს მხოლოდ იმისთვის,რომ გვიყვარდეს და ვცხოვრობთ მხოლოდ იმისთვის, რომ ვიცხოვროთ…. მოახლე მერი-ნანუკა ლითანიშვილი-შერლოქ ჰოლმსი. მერიმ ჩემში ქოროს ასოციაციები გამოიწვია. იგი რეალობაში გვგდებს და გვაფრთხილებს, გვეუბნება , რომ : ქვა იწვის, კოშკი იწვის, ტყე იწვის, კაცები იწვიან, ქალები იწვიან, ჩიტები იწვიან, თევზები იწვინ, ზეცა იწვის, ფერფლი იწვის, კვამლი იწვის, ცეცხლი იწვის, ყველაფერი იწვის, იწვის ,იწვის! ცეცხლი, რომელიც ყველა ჩვენგანს უკიდია , მაგრამ ვერც ერთი ვერ ვამჩნევთ.

ამის ნიშანია ცეცხლის ჩასაქრობად მოსული მეხანძრე, რომელიც ალს ეძებს, მაგრამ ყველანი დარწმუნებულები არიან, რომ მათთან კვამლის სუნიც კი არ დგას! ვერც კი ვაცნობიერებთ, რომ დახმარებას, ამ ჭაობიდან ამოსვლას, ცეცხლის ჩაქრობას ვსაჭიროებთ. ვერ ვამჩნევთ როგორ გადის დრო ” ხვალ აკოცენებენ ერთმანეთს, დრო კიდევ ბევრია.” ყველაერს ხვალისთვის ვდებთ, მაგრამ იმაზე კი აღარ ვფიქრობთ, რომ ხვალინდელი დღე შეიძლება აღარ იყოს. მოკლედ იონესკოსთვის დამახასიათებელი მეტყველების კრიზისი, არაფრის მთქმელი სიტყვები, ის რომ ყველანი”ზაზა ჯაფარიძეები”ვართ, ერთი შეხედვით თითქოს უაზრო სიმღერები, დაუსრულებელი ფრაზები,

ალოგიკური გადასვლები და ადამიანის არარაობა,(რითიც იონესკო ძალიან ახლოს დგას ტრისტან ცარასა და დადაიზმთან) ძალიან კარგად შეძლო რეჟისრომა გადმოეცა ისე, რომ აბსურდული თეატრისათვის უცხო მაყურებლისთვისაც კი საინტერესო და სასიამოვნო გაეხადა. ამ ყველაფერს კი მეტერლინკის სიტყვებით ვასრულებ: “ჩვენ არასდროს გვინახავს ერთმანეთი. კითხვებს ვსვამთ და ვპასუხობთ; ერთად ვცხოვრობთ, სულ ერთად ვართ, მაგრამ არ ვიცით ვინ ვართ, და რანი ვართ. ჩვენ გვაქვს უნარი ხელებით შევეხოთ ერთმანეთს, მაგრამ თვალებმა ხელებზე მეტი იციან.”

დარეჯანი ილიას "ეკამათება"

თუმანიშვილის თეატრში “ბავშვმა გაიჩუჩუნა”. არ გჯერათ? აი, კიდევ… თქვენ თუ არა, დარეჯანს ხომ მაინც სჯერა. იგი დიდი იმედითა და მონდომებით მოელის მემკვიდრეს. მემკვიდრეს, რომელიც არა და არა ჩანს სპექტაკლი “ჩუპრი-ჩუპარ, დარეჯან!” ილიას ცნობილი მოთხრობიდან “კაცია ადამიანი?!” და ნაკლებად ცნობილიდან “კაკო” შეიქმნა. პირველი საოცრება, რაც სიუჟეტს თან ახლავს, არის ის, რომ სპექტაკლში მხოლოდ ერთი მსახიობი მონაწილეობს. აფიშის მიხედვით, სპექტაკლი ეფუძნება ილიას ორ მოთხრობას: რა თქმა უნდა, “კაცია ადამიანსა” და “კაკოს”. მეორე, თავდაპირველად, “კაკო ყაჩაღი მეგონა”, მაგრამ, ვინაიდან სპექტაკლში მისი ვერც ერთი ელემენტი ვერ ვიპოვე, მივხვდი, რომ შევცდი. როგორც სპექტაკლის რეჟისორმა კოტე მირიანაშვილმა ამიხსნა, თურმე “კაკო” “კაცია ადამიანი?!”-ს ერთ-ერთი საწყისი ვარიანტი ყოფილა. რაც მთავარია, ამ ვერსიის თანახმად, თურმე ჩვენთვის ნაცნობ ბუთქუნა წყვილს ვაჟი უჩნდება, სახელად ნიკოლოზი. ამით ილია რუსეთსაც გადასწვდა და ახალშობილში იმპერატორი ნიკოლოზ I იგულისხმა, თანაც, მათი დაბადების დღეებიც ემთხვევა თურმე ერთმანეთს. როგორც ბატონი კოტე ამბობს, ამაში სხვისთვის გაჩენილი შვილის სიმბოლიკა ჩადო ილიამ.

გზად თბილისისკენ...

ეს პერსონაჟები უკვე თავისი ცხოვრებით ცხოვრობენ და წიგნის მერეც აგრძელებენ ცხოვრებას. ლუარსაბიც, დარეჯანიც, ამბობს ბატონი კოტე, მათ თავიანთი სიმართლე აქვთ. როგორც კი წიგნს გადაშლი, ისინი ცოცხლდებიან. ლიტერატურულ ნაწარმოებს სჭირდება ინტერპრეტირება და ადაპტაცია, ანუ მორგება სცენათან. და როცა “კაკოში” გავიგე, რომ თურმე დარეჯანს შვილი ჰყოლია, ჩავეჭიდე ამ ვარიანტს. სწორედ აქედან დაიბადა ის, თუ როგორ ედავება დარეჯანი ავტორს, რომელმაც მას უშვილობა დააბრალა” დარეჯანის ახსნა-განმარტებები მართლაც სასაცილო და საინტერესოა: ქალი ილიასა და ოლღას გვერდით “მიუჯდება” და ხან ტკბილი სიტყვით, ხანაც გაბრაზებული უმტკიცებს, რომ ისიც ბავშვის ღირსია, რომ მასსა და ლუარსაბს ამქვეყნად არაფერი დაუშავებიათ იმის ფასი, რომ მემკვიდრე არ მიეცეთ. ყველაზე შთამბეჭდავი კი ის არის, რომ საუბრობს მხოლოდ დარეჯანი, მაყურებელი კი ამას მაინც დიალოგად აღიქვამს. რატომ? იმიტომ, რომ ილიას პასუხი და მოსაზრებები თითოეულმა ჩვენგანმა სკოლიდანვე იცის. შესაბამისად, სპექტაკლიც გათვლილია აუდიტორიაზე, რომელსაც წაკითხული აქვს “კაცია ადამიანი?!”. ასეთი კი თითოეული ჩვენგანია. ხოლო დარეჯანი, ილიასთან კამათისას, ჩვენც გვეკამათება და იმის საპირისპიროს გვიმტკიცებს, რაც ისედაც კარგად ვიცით.

კი მაგრამ, რატომ დარეჯანი და არა ლუარსაბი? მთავარი ხაზი ხომ ლუარსაბზე გადის?

ილიას ორივე პერსონაჟი თანაბრად ჰყავს გამოსახული, მაგრამ ვინაიდან კაცი ოჯახში მთავარია, ამ თვალსაზრისით, ლუარსაბს მეტი წილი შეხვდა. დარეჯანის მთავარ გმირად გამოსახვა, ძირითადად, სპონტანურად მოხდა, მუშაობის პროცესში დაიბადა. ჩვენს არეულ დროში ქალმა მიიღო წამყვანი ფუნქცია და კიდევ, შვილოსნობა ქალისთვის უფრო ახლობელი რამ არის, ვიდრე მამაკაცისთვის. იგი ძალიან ზოგადად განიცდის ამ ამბავს. პირველი შვილი მამაკაცისთვის მხოლოდ სიამოვნებასთან არის დაკავშირებული. მე ვფიქრობ, რომ დარეჯანი უფრო განიცდის უშვილობას, ვიდრე ლუარსაბი. ამ უკანასკნელისთვის შვილი, პირველ რიგში, არის მემკვიდრე-ამბობს რეჟისორი. სპექტაკლი რომ უფრო მგრძნობიარე და ნაკლებგაუცხოებული გამოსულიყო, რეჟისორმა გააქრო ეგრეთწოდებული “მეოთხე კედელი”, რომელიც მიჯნავს მაყურებელს მსახიობისგან. აქ დარეჯანი დარბაზში, ხალხთან გადის ამბების გასაგებად, აქ მასპინძლობს სტუმრებს და აქვე მკითხაობს საკუთარ თავზე კიდევ ერთხელ დასარწმუნებლად, რომ ბავშვმა ნამდვილად გაიჩუჩუნა.

>

"წერე, ბიჭო! წერე-მეთქი!..."

თუკი ჩვეულებრივ დადგმებში მაყურებელს შეუძლია, იხალისოს მსახიობზე და, ზოგჯერ, დასცინოს კიდევაც მას, ახლა მას ამის გაკეთება აღარ ძალუძს. მოქმედება მის ცხვირწინ ვითარდება და “მეოთხე კედელი”, რომლის მიღმაც შეეძლო არხეინად ყონა, ინგრევა. ამრიგად, მაყურებელიც იძულებულია, “ითამაშოს” მაყურებლის როლი და ამით გახდეს სპექტაკლის ორგანული, აქტიური ნაწილი. “სცენის უკანა ნაწილში XIX საუკუნის ადმიანები “სხედან”, დარბაზში კი _ XXI-სი. ამიტომ გახსნილი სცენა, ამ შემთხვევაში, ერთგვარი ხიდის როლს ასრულებს ამ ორ თაობას შორის. თანამედროვე თაობაც ისევე უსმენს დარეჯანის მუცლის ბუყბუყს, როგორც XIX საუკუნის ცილინდრიანი და კრინოლიანი ადამიანები. მაყურებელს იმდენად მობეზრებული აქვს უკვე ეს სიუჟეტი, რომ საჭიროა მასთან უფრო მიახლოება,” – ამბობს რეჟისორი.

ილიასა და ლუარსაბის "ჩახუტება

დამეთანხმებით, ძალზე ძნელია, ერთ მსახიობს “აჰიკდო” მთელი ტვირთი. შესაბამისად ტექსტიც დიდი გამოდის და სპექტაკლის მსვლელობისას, ყველაფერზე მხოლოდ ერთი ადამიანი აგებს პასუხს. როგორც რეჟისორმა ამიხსნა, დიდი ტექსტი იმისთვის არის საჭირო, რომ მისი ნაწილი ქმედებაში გადავიდეს და ბუნებრივი გახდეს. ამიტომაცაა, რომ დარეჯანი სრულ დამაჯერებლობას ქმნის მაშინაც კი, როცა მაყურებელს თვალს თვალში უყურის და ეშმაკურად უღიმის. ეს მძიმე და საპასუხისმგებლო როლი მან ლაურა რეხვიაშვილს დააკისრა
“გამიმართლა,  რომ ასეთი მსახიობი შემხვდა, – მეუბნება ბატონი კოტე, – ლაურას ძალიან მოეწონა ტექსტი და სპექტაკლის გადაწყვეტა. ჩემთვის მნიშვნელოვანი იყო, რომ დაბადებულიყო სმპათია და ნამდვილი თანაგანცდა გმირის მიმართ და ლაურამ ეს მოახერხა.” რაოდენ იგრძნობა დრამატიზმი ზოგ მომენტებში, მით უფრო მსუბუქი  ხდება სპექტაკლი კახური იუმორის შემწეობით. ზედმეტად რომ არ დასევდიანდეს მაყურებელი, დარეჯანი ფრთიანი გამოთქმებით განმუხტავს ხოლმე სიტუაციას, რაც კმაყოფილ ღიმილს ან სიცილს იწვევს. სპექტაკლი რომ მარტო “კაცია ადამიანი?!”-ზე არ არის აგებული, ეს მის ფინალში ჩანს. დარეჯანი მშობიარობს იბადება ბუშტი, რომელიც ცისკენ მიიწევს და, უცებ სკდება. თითქოს, აქ ყურადღების უფრო გამძაფრებაა ნავარაუდევი: სანამ ბუშტი იბერება და ჰაერში ადის, მაყურებელი გაკვირვებული ფიქრობს, რომ რაღაც ისე არ ხდება, როგორც ილიას უწერია. თუ დარეჯანმა იმშობიარა, რა იქნება შემდეგ? ამასობაში ბუშტიც სკდება, რაც იმას ნიშნავს, რომ არაფერიც არ იქნება…

დარეჯანი შობს!...

- მაშინ რა მოელის დარეჯანს? რატომ არ კვდება იგი?
- იქნებ ასეთი წყევლა აქვს, რომ ცოცხალი დარჩეს და თავი მუდამ ორსული ეგონოს. იგი სულ ელოდება. მოლოდინის პოზიციაში დავრჩით… რეჟისორის ამ ნათქვამდან მრავალი პარალელის გავლება შეიძლება. მოლოდინის პოზიცია რომ განვაზოგადოთ, ქართველ ერს მივიღებთ, რომელიც, დარეჯანისა არ იყოს, ასევე ვიღაც ძვირფასს ელოდება, რომელიც არა და არ გამოჩნდა, არ გაიჩუჩუნა… ბატონ კოტეს უნდოდა, უფრო მკაცრი და კრიტიკული ყოფილიყო გმირების მიმართ (გმირებს იმიტომ ვამბობ, რომ სპექტაკლში ლუარსაბიც იგულისხმება), მაგრამ არ გამოუვიდა. როგორც თავად ხსნის, ილიას თათქარიძეები იმდენად კეთილ ადამიანებად ჰყავს დახატული, რომ შეუძლებელია ზომაზე მეტად გააქილიკო და განურიხსდე მათ. ისიც ეყოფათ, რომ სამარადისოდ დასჯილები არიან.
- კიდევ ერთხელ რომ დაგედგათ იგივე სპექტაკლი, ოღონდ სხვა აქცენტებით, ლუარსაბს ათამაშებდით?
- აუცილებლად. შესაძლებელია, დარეჯანის გარეშეც კი, მაგრამ ლუარსაბი მარტო ვერ წარმომიდგენია. იგი დარეჯანზეა მიჯაჭვული. საოცრება არც ამჯერად მოხდა. ბიჭი არც ახლა დაბადებულა. საინტერესო კი ის ფაქტია, რომ დარეჯანი კიდევ ელოდება ბავშვს. ახლაც რომ არაფერი გამოუვიდეს, კიდევ დაელოდება და ასე იქნება დიდხანს. ამისთვის ხომ მას მთელი სიცოცხლე აქვს, რა ენაღვლება. “ჩუპრი-ჩუპარ, დარეჯან!

“როცა მესმოდა, თუ როგორ ამბობდით, ღმერთი არ მწამსო,  თითქოს ბულბული ჩიოდა, მუსიკა არ ვიციო” - ერიკ ემანუელ შმიტი

როგორი განცდაა, როდესაც ევროპის ერთ–ერთი უძლიერესი ექიმი ხართ? ახალი თეორიებისა და აღმოჩენების მამა. როგორი განცდაა, როდესაც ყველა კითხვაზე პასუხი გაქვთ?

…ჰერ ფროიდ!
როგორი განცდაა, როდესაც წინ მუხლმოყრილი ღმერთი გიდგათ და გეუბნებთ, მირწმუნეო?
ვინ არის ახალგაზრდა სტუმარი, რომელსაც სამყაროს შემქმნელობაზე აქვს პრეტენზია?
დაუჯერებთ? გასცვლით თუ არა თქვენს სათუთად ნაგებ და მრავალგზის დამტკიცებულ ათეიზმს რწმენის წამიერად გამონათებულ სისუსტეზე?

…ჰერ ზიგმუნდ ფროიდ, ”თქვა, ღმერთი არ არსებობსო ეს იგივეა, ბულბულმა დაიჩივლოს, მუსიკა არ ვიციო”…
კი მაგრამ, სად იყო ღმერთი, როდესაც ადამიანი ამდენ ბოროტებას ქმნიდა?
რატომ არ შეაჩერა კაცთაკვლა, ნაციზმის ზეიმი?
იქნებ იმიტომ, რომ კეთილი არ არის? მაშინ თვითონაც ბოროტი ყოფილა.
ხოლო თუ ბოროტი არ არის, მაშინ არც ყოვლისშემძლე ყოფილა!

…მაშინ სად იყო ადამიანის ღვთიური გონება, როდესაც სიბოროტეს სჩადიოდა? თუ ადამიანი ყველაზე გონიერი და რაციონალური არსებაა დედამიწაზე და მას არავის მორჩილება არ სჭირდება, საკუთარ საქციელს თვითონ ვერ განსჯის? ამ დედამიწაზე, ბოროტებასთან ერთად, სიკეთეც ხომ არსებობდა? მაშინ რა არის მოცარტის მუსიკა, თუ არა სულიერი ტკბილი სიმშვიდე?

დიახ, მოცარტი მართლაც ღვთაებრივია.
ღვთაებრივი… ჰერ ფროიდ, თქვენ ახლა გაგახსენდათ ღმერთი?
გსურთ, ირწმუნოთ?
გგონიათ, თქვენი სტუმარი მართლა ის არის?!
აბა, თქვენს ქალიშვილს რომ გადაეკიდა, ის ყმაწვილი რომელია? სწორია. თქვენი მრავალწლიანი გამოცდილებაც ამასვე ამტკიცებს, რომ ადამიანმა შექმნა მაცხოვარი. მაშინ ეს თვითმარქვია, რომელმაც თითქმის უკვე გაგაცურათ, მალე უნდა მოშორდეს თქვენი თვალთახედვიდან.
აი, რევოლვერი.
ესროლეთ!
ესროლეთ!
ესროლეთ და საბოლოოდ დარწმუნდებით, რომ მართალი იყავით… მაგრამ ასეთ შემთხვევაში თქვენ ხომ მკვლელობას ჩადიხართ?
აბა… აბა ღმერთი სხვაგვარად როგორ უნდა გამოსცადოთ მის არსებობაში?
არა, ამას ახლა მნიშვნელობა არა აქვს!
ახლა აღარაფერს აქვს მნიშვნელობა!
ახლა პასუხი სამყაროს ყველაზე ამოუცნობ კითხვაზე მხოლოდ რევოლვერის გასროლამ იცის!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
… ავაცილე…      :)

რუსთაველის თეატრი, ექსპერიმენტული სცენა
რეჟისორი: გოშა გორგოშიძე
მხატვარი: ანა რიაბოშენკო
თარგმანი: ქეთევან კვანტალიანი
რეჟისორის თანაშემწე: რუსუდან ბარბაქაძე

მოქმედი პირნი და შემსრულებელნი:
ზიგმუნდ ფროიდი: ბაჩო ჩაჩიბაია
უცნობი: გოგა ბარბაქაძე
ნაცისტი: ბაჩი ლეჟავა
ანა ფროიდი: მანანა აბრამიშვილი

პოსტის ავტორი Zurriuss