ფარდა იხსნება და ჩანს ქიმიური ლაბორატორია ტრადიციისამებრ შეშლილი პროფესორითა და უცნაური ასისტენტით. თუმცა, როგორც შემდეგ ირკვევა ეს ლაბორატორია სინამდვილეში ჩვეულებრივი სამზარეულოა, შეშლილი პროფესორი – მზარეული, ასისტენტი კი… ასისტენტი. ასისტენტს ვერცხლისფერი ხალათი აცვია და ერთგვარად, კიბერ გოთის ასოციაციას გვიტოვებს, საერთოდაც აქ ყველანი კიბორგები არიან. ზოგს ლითონის ზამბარებიანი ძუძუები აქვს, ზოგს მინის მუცელი, ზოგს მისამაგრებელი ხელი და ა შ.

ამ კომიკურ იგავში ძნელია გაიგო ვინ – ვინ არის, ძალიან ბევრი დამაბნეველი ალუზიაა. ერთმანეთს კონტრასტულად ენაცვლება პრიმიტიული კომიკური სახეები და ღრმა, დამაფიქრებელი სცენები. სპექტაკლის თითქმის ნახევარი მტანჯველ ფიქრში გავატარე რა რას ნიშნავდა, თუმცა, სწორი აღმოჩენები ისე მახარებდა, ეს ამად ღირდა. ზოგჯერ კი იმდენად ცხადი, იმდენად პირდაპირი მინიშნებები ჩნდებოდა, ვფიქრობდი იქნებ სხვა რაიმე ფარული აზრი უდევს ამ მოქმედებებს ქვეტექსტად-მეთქი.

სპექტაკლი, პირველ რამდენიმე წუთს თუ არ ჩავთლით, ოსტატურად არის დახუნძლული პილიტიკური კონტექსტებით. შორს ვარ იმ აზრისგან, რომ ხელოვნება არ უნდა იყოს პოლიტიზირებული. დიახ, ჭეშმარიტად ვთვლი, რომ ხელოვანებმაც თავიანთი მოღვაწეობითკომენტირება გაუკეთონ პოლიტიკურ მოვლენებს, გააკრიტიკონ პოლიტიკური ფიგურები. რამდენად იქნება ეს ობიექტური უკვე მაყურებლის შესაფასებელია.

აქ თითოეული პერსონაჟი სხვადასხვა პოლიტიკური მხარის სიმბოლოა. რუსეთი, აშშ, საქართველოს ხელისფლება… ზოგიერთი სცენა ისეთი მძაფრი სარკაზმით არის გაჟღენთილი, რომ ბევრს სულსაც შეუხუთავდა ეს დაძაბული მუხტი, სარკაზმის მწარე ექსტრაქტი ემოციურ სისტემას დაურღვევდა და ერთიანად შეძრავდა. ამიტომაც, ანგაჟირებულ პოლიტიკურ ფანატიკოსებს, ნადმვილად არ ვურჩევდი ამ სპექტაკლის ნახვას.

თუმცა, ზოგიერთი ეპიზოდი შეიძლება „გადამლაშებულიც“ იყოს. მაგალითად, მე ერთი-ორი ფრაზა პირდაპირ რუსოფობიულად მომეჩვენა. ეს ჩემი აზრია, იმ ადამიანისა, ვისაც მიაჩნია, რომ პოლიტიკა – პოლიტიკაა და თავისსავე ადგილზე უნდა დარჩეს, ხოლო პოლიტიკურ სპექტაკლში სამმაგი ოდეკოლონითა და ფეხსაცმლის საცხით დათრობაზე ოდნავ უხერხულია საუბარი. თანაც ასეთი დეტალების საზოგადო, ეროვნულ სახედ წარმოჩენა კი ერთობ უარყოფით ნიშნებს შეიცავს.

სპექტაკლის სახელს რაც შეეხება, ბევრი ვიფიქრე, რატომ ქვია „დაბოლილი მთვარე“. თვითონ მთვარეც პოლიტიკური მოვლენაა ამ სპეტაკლში. მთვარე „დაბოლდა“და გზა აებნა, შემდეგ შეცდომით სხვა კარში შევიდა, კარში, რომელსაც რუსეთისკენ მივყავართ. შეცდომა ძვირად დაუჯდა და გამოუსწორებელი აღმოჩნდა. თუმცა,ეს შეიძლებოდა „დაბოლების“ გარეშეც დამართნოდა. რითი დაბოლდა აღნიშნული მთვარე, ისტორიის გაკვეთილებიდანაც გვახსოვს, თუმცა ამის ფაქტად მიღება არ შეიძლება და ნებისმიერ შემთხვევაში, მხოლოდ როგორც ჰიპოთეზა, ისე უნდა განვიხილოთ. სპექტაკლი კი ამ მნიშვნელვანი პოლიტიკური მოვლენის ასეთ ინტერპრეტაციას გვთავაზობს, რომელსაც ნამდვილად აქვს არსებობის უფლება.

სპექტაკლის პრემიერა შედგა 2010 წლის 16 ივნისს.
რეჟისორი – გიორგი თავაძე
მხატვარი- თემურ ნინუა
ქორეოგრაფი – კოტე ფურცელაძე
რეჟისორის თანაშემწე – რუსუდან ბარბაქაძე
ფეხსაცმლის დიზაინერი – ანუკა ქებურია
სპექტაკლში გამოყენებულია ფრაგმენტები ვ.კახიძის, მ.მდინარაძის, ვ.მალგონის, დ.შოსტაკოვიჩისა და ა.ნოვიკოვის მუსიკალური ნაწარმოებებიდან.

მოქმედი პირნი და შემსრულებელნი:
ლიანა – ნანუკა ხუსკივაძე
პანტელეიმონ პაპასტვირი – ზაალ ჩიქობავა
კაპიტოლინა – ნინო კასრაძე
ქეთი – ქეთი ხიტირი, რუსუდან მაყაშვილი
ანრი კუკუა – დავით დარჩია
ნესტორი – პაატა გულიაშვილი
კატო – ნინო არსენიშვილი
ამირინდო – გაგი სვანიძე, ბაჩო ჩაჩიბაია

21 დან 26 იანვრის ჩათვლით რუსთაველის თეატრისა და ბრიტანეთის ნაციონალური თეატრის თანამშრომლობის ფარგლებში დადგმული, ერთობლივი ქართულ ინგლისური სპექტაკლის, “შემეხეს” პრემიერები გაიმართება, რუსთაველის თეატრის ექსპერიმენტულ სცენაზე. სპექტაკლი რეალურ ამბებზეა აგებული. საკმაოდ არასტანდარტული, უჩვეულო და თამამი წარმოდგენაა. რომლის ნახვა 18 წლამდე მოზარდებისთვის რეკომენდირებული არ არის.

6 ახალგაზრდა სასკოლო დერეფნის მსგავს ოთახშია გაჭედილი. ისინი ასაკისთვის შეუფერებელი ბავშვური თამაშებით ირთობენ თავს . ცდილობენ საეჭვო მომავალს ოპტიმისტურად შეხედონ. მღერიან სიმღერებს, ყვებიან ისტორიებს და მაყურებელს სთხოვენ დახმარებას , რათა გაერკვნენ საკუთარ ცხოვრებაში.

ცხოვრების აღქმა კი ბავშვობისას განცდილ სექსუალური ფანტაზიების გაცნობიერებით იწყება. “შემეხეს” გმირები ზრდასრულ ასაკში ცდილობენ გაიაზრონ “ბავშვური თამაშები” . იხსენებენ ისტორიებს, რომელიც როგორც წესი მეხსიერების ყველაზე მივიწყებულ ხვეულებში ილექება. ყველაზე რთულ პროცესს კი მათი გახსენება წარმოადგენს. რაც ხშირად ადამიანში ჩაბუდებული მრავალი კომპლექსის მიზეზი ხდება. სპექტაკლის მთავარი პლიუსიც, არა სიშიშვლე ან აკადემიური თეატრის სცენისთვის უჩვეულოდ თამამი სცენებია, არამედ სწორედ კარგად შერჩეული თემაა. რომელიც გვაძლევს იმის ინსპირაციის საშუალებას, რომ თავადაც დავიწყოთ საკუთარ ბავშვობაში გადახდენილ მსგავს ისტორიებზე ფიქრი. და თუნდაც საკუთარ თავთან ვაღიაროთ მათი ნამდვილობა.

გამორჩეულია მსახიობებისა და მაყურებლების ურთიერთობაც , არ გაიკვირვოთ თუ სრულიად მოულოდნელად თავადაც შემოგთავაზებენ სცენაზე ასვლას და მათთან ერთად თამაშს. ან ვიდეო კამერას ჩართავენ და პროექტორის მეშვეობით დარბაზში მჯდომი მაყურებლები სცენის გმირებიც გახდებით. შეიძლება მსხვილი ხედით თქვენზეც შეაჩერონ კადრი . ვიდეო კამერა სპექტაკლის ერთ ერთი რეკვიზიტია , რომელიც გარკვეული სცენებისას მოქმედებაში მოდის და მაყურებელს აძლევს საშუალებას სპექტაკლი ერთდროულად რამდენიმე რაკურსიდან აღიქვას.

სპექტაკლი “შემეხე” ერთგვარი მიქსია: ნარატივის , ქორეოგრაფიის , სიმღერის , პერფორმანსის . ერთ სპექტაკლში სხვადასხვა ენითა და ფორმით ცდილობენ ამბის მოყოლას. რაც ხშირ შემთხვევაში საკმაოდ ეკლექტურიც გამოდის. რთულია მსახიობი ერთდროულად კარგად მღეროდეს, ცეკვავდეს და თამაშობდეს კიდეც. სპექტაკლში რამდენიმე სცენა პინა ბაუშის ქორეოგრაფია იყო. რაც საკმაოდ რთული შესასრულებელია და შესაბამისად მცირედი დახვეწა სჭირდებოდა. “შემეხეს” ყველაზე ეპატაჟური მომენტი კი სცენაზე გაშიშვლებული მამაკაცია, რომელიც საკუთარ ფალოსს გვიჩვენებს.

“შემეხე”ს დამდგმელი რეჟისორი ალექსანდრე ზელდინი გახლავთ, მხატრობა ქეთი ნადიბაიძეს ეკუთვნის, ტექსტზე კი დავით გაბუნია და ალექსანდრე ზელდინი მუშაობდნენ. სპექტაკლში თამაშობენ როგორც ქართველი, ასევე ინგლისელი მსახიობები: დენიელ ეინსუიორსი , ჯენეტ ეტუკი, ლუკ კლარკი, სალომე მაისაშვილი, შაკო მირიანაშვილი და თეკლა ჯავახაძე.

პოსტის ავტორი: გოჩა გაბოძე

22 დეკემბერს რუსთაველის თეატრის ექსპერიმენტულ დარბაზში „შეშლილი სამყაროს“ პრემიერა შედგა. სანამ უშუალოდ სიუჟეტს შევეხებოდე, უნდა ვთქვა, რომ სპექტაკლში მონაწილეობდაჩემი საყვარელი თითქმისყველა მსახიობი, ამიტომ მაშინვე, რაც პროგრამა მოვიპოვე, სულგანაბული ველოდი იმ ჯადოსნურ სამყაროში შეხედვას, რაც სულ მალე სცენაზე გაჩნდებოდა. აბრაკადაბრა და სამი უცნაურსამოსიანი სხეული გამოჩნდა, ნელ-ნელა დეკორაციაც გამოიკვეთა.

კოსტიუმები, დეკორაცია, აკომპანიმენტი, ეს ტრიუმვირატი პირველ შთაბეჭდილებას გიქმნის იმის შესახებ, რაც მალე რეალობას მოგწვეტს და შეშლილთა, გარყვნილთა და ბოროტთა სამყაროში გადაგისვრის. არა, არა, ეს სამი სიტყვა ეტორე სკოლას ცნობილ ფილმზე ალუზია არ გეგონოთ. აქ საქმე სულ სხვაგვარადაა. ეს ყველაზე გარყვნილი მარკიზი დე სადისა და გრაფიანია დე სან ფონის სამყაროა. აქ შემოსვლამდე, გონებაცა და ნაზი გრძნობებიც კარს მიღმა დატოვეთ მეგობრებო, რამეთუ მარკიზისათვის სავსებით უმნიშვნელოა ეს ყველაფერი. ურჩობა არც გაბედოთ! აქ აღვირასხნილი გრძობები იპყრობენ მწვერვალებს! აქ სხეული ზეიმობს უკიდურეს ნეტარებას! ზნეობა? სირცხვილი? თანაგრძნობა? კაცთმოყვარეობა? არა, აქ მათი ადგილი ნამდვილად არ არის! აქ ვერ ნახავთ ვერაფერ ისეთს, რაც ლაგამს ამოსდებდა მიწიერ ნეტარებას.

მარკიზის საოცარ თავგადასველებს მოულოდნელად ცვლის სრული ქაოსი, დამაბნეველი ბალაგანი, რომელიც უცებ შემოიჭრება და თავ-გზას აგიბნევს. კოპწია სამოსში გამოწყობილი თავზეხელაღებული ველურების დასი და უხამსი ხუმრობები. ყველაფერი ისე გჭრის თვალს, როგორც მანათობელი ატარქციონი და შენ თავბრუ გეხვევა. ჩინებული კონტრასტები გულწრფელი, მაგრამ გარყვნილი მარკიზისა და თვალთმაქცი ბინძური ბურჟუებისა. სიუჟეტი ოდნავ ჩახლართულია, სადღაც პოულობ ძაფს, რომელიმაც მოქმედების კვალი უნდა გაპოვნონოს, მაგრამ ისევ იკარგები, იძირები საფრანგეთის რევოლუციის წიაღში და გუგუნებს „ინტენაციონალე“. ტრომბონები გუგუნებენ, უსტვენს ფლეიტა, ზუზუნებს ვალტორნა, წკრიალებს არფა, გველის ენებივით სისინებენ ვიოლინოს სიმები და შენ გაფაციცებით აკვირდები ამ ჩინებულ სანახობას, რომელიც გატყვევებს და ჩაბნელებულ კატაკომბებში გიტაცებს. სასიყვარულო ინტრიგები, დიდი პოლიტიკური თამაშები, ვნებათაღელვა, სახალხო აჯანყება, მარცხი და ზეობა, ეს ყველაფერი ერთადაა თავმოყრილი ამ სპექტაკლში.

ინსცენირების ავტორი და დამდგემელი რეჟისორი:
ნინოლიპარტიანი
დამდგმელი მხატვარი – თემურ ნინუა
მხატვარი – ქეთი ნადიბაიძე
კომპოზიტორი – მიშა მდინარაძე
ქორეოქგრაფი – კახა ბაკურაძე
რეჟისორის თანაშემწე – რუსუდან ბარბაქაძე
მოქმედი პირნი და შემსრულებელნი
რენე, კორდე – ნანუკა ხუსკივაძე
ქალბატონი დე მონტრე – თათული დოლიძე
ანა, კოკოლი – მანანა აბრამიშვილი
ბარონესა დე სიმიანი – დარეჯან ხარშილაძე
გრაფინია დე სან ფონი , სიმონა – რუსუდან მაყაშვილი
მარკიზ დე სადი – ზურა ინგოროყვა
შარლოტა, პოლპოში – ლელა ახალაია
მარატი – სანდრო მიკუჩაძე-ღაღანიძე
ჟესტინა, როსინიოლი – ირაკლი სანაია
ჟაკ რუ – მამუკა ლორია
კულმიე, დებუა – ედმონდ მინაშვილი
დუპრე – ბექა სონღულაშვილი

პოსტის ავტორი: ნიკა უხურგუნაშვილი

გუშინ თბილისის ოცდამეოთხე საჯარო სკოლამ კიდევ ერთი შესანიშნავი სპექტაკლი გამართა. ამჯერად VI-დ კლასის მონაწილეობით. სპექტაკლს “-+მათემატიკა” ჰქვია და განათლების, უფრო კონკრეტულად კი მათემატუკური განათლების მნიშვნელობას ეხება. წარმოდგენის დროს რამდენჯერმე ვინანე კიდეც, რომ ამ საგანს სკოლაში ზერელედ ვეკიდებოდი და ვერც ახლა დავიტრაბახებ ანგარიშის მიმართ გულმოდგინე დამოკიდებულებით.

სპექტაკლი ყიჟინით იწყება, როგორც ამ ასაკის ბავშვებს სჩვევიათ ხოლმე, მონღოლთა ურდოსავით გამოჩნდებიან საიდანღაც და მთელ არემარეს აიკლებენ. იმდენად ბუნებირივი იყო მათი მოწყობილი ქაოსი, რომ სკოლის დირექტორმა შენიშვნაც კი მისცა ხმაურისთვის. პიესის ავტორის სასახელოდ უნდა ვთქვა, რომ ფრაზები არ ყოფილა დიდაქტიკური სენტენციებით გაჯერებული, რაც ხშირად გვხვდება ხოლმე როგორც საბავშვო სპექტაკლებში, ასევე ლიტერატურაშიც.

მოქმედება ტყეში მიმდინარეობს, სადაც სკოლის მოსწავლეები ლაშქრობაზე არიან მათემატიკის მასწავლებელთან ერთად. მოულოდნელად მათ ყაჩაღები დაესხმებიან თავს და დაატყვევებენ. თუმცა, ყაჩაღებს თავიანთი „ბოსი“ ატყუებს, ისინი კი ამას ვერ ამჩნევენ, თურმე კრიმინალურ საქმიანობაშიც ყოფილა საჭირო ანგარიშის ცოდნა. საბოლოოდ მოსწავლეები თავდამსხმელებს დაეხმარებიან, ისინი კი ტყვეებს გაათავისუფლებენ. ყველაფერი რა თქმა უნდა ჰეფი ენდით მთავრდება.

სპექტაკლი ძალიან მხიარულად მიმდინარეობს, აქ ვერც ერთი წუთით ვერ მოიწყენ. ამისი მიღწევა, ალბათ, რეპეტიციების დროს საკმაოდ შრომატევადი მუშაობის დამსახურება უნდა იყოს. ბავშვები პრფესიონალურ დონეზე ასრულებენ როლებს, მიუხედავად იმისა, რომ მხოლოდ მეექვსე კლასელები არიან. თუმცა, გარჯა ნამდვილად დაუფასდათ ისეთი მხურვალე ტაში, მაყურებლის გაბრწყინებული სახეები და იმდენი საქებარი სიტყვა მიიღეს.

ისიც უნდა ავღნიშნო, რომ ეს პირველი შემთხვევა ნამდვილად არ არის, როდესაც ოცდამეოთხე სკოლა ასეთ წარმოდგენას ჩუქნის მაყურებელსა და მოსწავლეებს. ეს სკოლა ბავშვებს აძლევს არა მარტო აკადემიურ განათლებას, არამედ ზრუნავს მათ ესთეტიკურ აღზრდაზე, რაც არანაკლებ მნიშვნელოვანია (და ჩემი პირადი აზრით უფრო მნიშვნელოვანიც კი). მე კი ჩემის მხრივ მინდა წარმატებები და კიდევ უამრავი წარმოდგენის გამართვა ვუსურვო მომავალ მსახიობებს.

მონაწილეობენ:
1. ბექა კაპანაძე
2. ირაკლი პატარაია
3. თორნიკე მელაძე
4. თემურ მაღრაძე
5. ლიზი განგლიძე
6. ლექსო გვერდწითელი
7. ნიკა ასაბაშვილი
8. საბა ონიანი
9. თათული კახაძე
10. სალომე მაჭავარიანი
11. მარი მაჭავარიანი
12. გიორგი სალარიძე
13. სოფო მაისურაძე

კლასის ხენმძღვანელი მაია ლომსაძე;
სპეკტაკლის დამდგმელები: რუსუდან კობიაშვილი და ნელი ბადალაშვილი.
დარამატურგი:ნანა კაკაბაძე

პოსტის ავტორი: ნიკა უხურგუნაშვილი

ლის ბეისბოლის ქუდი ახურავს, ის და ქუდი განუყრლენი არიან. ლი ადამაინების იმ ტიპს მიეკუთვნება, რომელებიც ჩემ კეთილგანწყობას ვერასდროს მოიპოვებენ, – უზრდელი, უხეში, გაუნათლებელი. თუმცა, ლეილა ასე არ ფიქრობს, ლეილას ცუდი ბიჭები მოსწონს. საერთოდაც, შესაძლოა სულაც არ მოსწონდეს ცუდი ბიჭები, მაგრამ ლი პირველი, ერთადერთი მამაკაცია მის ცხოვრებაში. პირველია, ვინც მას ყურადღება მიაქცია. ერთხელ ლეილას ღმერთი გამოეცხადა დამასკოს მეჩეთში და უთხრა, რომ ის განსაკუთრებულია, უთხრა რომ ერთ დღესაც ის სამყაროს შეცვლიდა. თუმცა, ლეილა ამას არავის უმხელს, თვით ლისაც კი. თავს ვერ დავდებ, რომ მჯეროდეს ღმერთის გამოცხადების ამბავი-მეთქი, შესაძლოა ეს უბრალოდ ჰალუცინაცია ყოფილიყო, მაგრამ გასაკვირი არ არის პატარა მორწმუნე გოგონას მართლაც მოსჩვენებოდა ეს. უზარმაზარ მეჩეთში ერთი პაწაწინა წერტილი ხარ, 7 მილიარდიან დედამიწაზე კი უფრო პატარა, შეუმჩნეველი, უმნიშვნელო არსება. გინდა, რომ რაღაცით გამორჩეული იყო, ყველა გიცნობდეს, შენზე ლაპარაკობდნენ, ამისი შანსი კი ერთეულზე მცირეა, თუ ამ საქმეში რამე ზებუნებრივი ძალა არ ჩაერევა და დიდედაბასა და სახელს ლანგრით არ მოგართმევს. მაგრამ სანამ ეს მოხდება გიწევს შენივე კიდურების დასერვით ებრძოლო დეპრესიას.

სპექტაკლის მიმდინარეობისას კიდევ ერთ პერსონაჟს ვეცნობით. ეს არის ჰოლი. ჰოლი ყვითელი პრესის მუდმივი გმირია. მას ყველა იცნობს, ყველ მასზე საუბროს. აქვს ყველაფერი რასაც ისურვებს, თუმცა… კიდურები მასაც დასერილი აქვს. ამისი ხილვა, ალბათ, ლეილასთვის დიდი ნუგეში იქნება, რამეთუ, ღმერთი ხომ თავის წყალობას უკვე დიდი ხანია აგვიანებს. ეს,ალბათ, არის საბჭოთა კავშირში პოპულარული მექსიკური სერიალის «Бога́тыетожепла́чут»კიდევ ერთხელ გადამუშავებული ვერსია. „ფულით ბედნიერებას ვერ იყიდი“. ღატაკთა ნუგეში, წარუმატებელი ადამიანების უსაყვარლესი ფრაზა, ის რაც გულზე სითბოს მოფენს ყველა იმ ადამიანს, ვისაც ძალიან უნდოდა ფული და დიდება, ზეციურმა ძალებმა ზურგი აქციეს, ახლა კი ეს მანუგეშებელი ფრაზა ამოუტივტივდათ გონებაში.

სპექტაკლის დასაწყისში პერსონაჟები მონოლოგის სახით გაცნობენ ერთმანეთს. უპირატესობას ისეთ სიუჟეტებს ვანიჭებ, სადაც გმირი თავისი მოქმედებით გიქმნის შთაბეჭდილებას, მაგრამ ამ მონოლოგებიდან მათი ფსიქოლოგიური პორტრეტების შესახებ იკვეთება ისეთი შტრიხები, რომლის გადმოცემაც სხვაგვარად, ალბათ, ძალზედ სართულო საქმე იქნებოდა. მონოლოგების დასრულების შემდეგ კი, მაგალითად ლის პორტრეტი კიდევ უფრო ძლიერდება. ლი უკომპრომისო ახალგაზრდაა, უხეშად რომ ვთქვათ, თავზეხელაღებული თავხედიც კი, ის არავის აძლევს არჩევანის საშუალებას და კითხულობს,- მოდიხარ თუ… მოდიხარ?

ამ პიესის პირველი შეფასება, რომელიც სპექტაკლის ყურებისას აღმომხდა იყო,- ეს პალანიკზე უარესია! აქ არის რამდენიმე დამთრგუნველი სცენა, ისეთი, როგორიც კლასიკურ ხელოვნებაში იშვითად გვხვდება და რასაც „ჟანრის მიმნიჭებელნი“ ალტერნატიულ ხელოვნებად მონათლავენ ხოლმე. ნამვილად არ ვიცი, პიესის ავტორს ამერიკელი ნოველისტი ჩაკ პალანიკი უყვარს თუ არა, ან იქნებ და ეს პიესა უფრო ადრეც არის დაწერილი, ვიდრე ჩაკი პოპულარობას მოიპოვებდა, მაგრამ მსგავსება სახეზეა. ჩემი მიზანი არ არის გავარკვიო ვინ ვის ბაძავს, თუმცა,ჩემი აზრით, იმავე პალანიკს დამთრგუნველი ეპიზოდები უფრო ბუნებრივად გამოსდის ხოლმე, ვიდრე ამ პიესის ავტორმა დევიდ გრიგმა შეძლო.

ეს სპექტაკლი ნამდვილად +18 მაყურებელზეა გათვლილი. ხშირად ისმის უცენზურო სიტყვები, რომლებიც ჩემდა გასაოცრად მაყურებლის აღფროვანებას, მხურვალე ტაშს და ხარხარს იწვევს. თუმცა, ეს უფრო მაყურებლის პრობლემაა და არა სპექტაკლის. თუ ვინმეს სცენიდან დაყვირებული,- „შე-ყლეო“ ასე გაამხიარულებს, რატომ უნდა გავკიცხოთ ამის გამო ან პიესის ავტორი ან და რეჟისორი?

სპექტაკლის ერთ-ერთ დადებით მხარედ შეგვიძლია მივიჩნიოთ ბურუსით მოცული გადაწყვეტილებები, არჩევანი, რომელსაც სიუჟეტი გთავაზობს, იფიქრო, იმსჯელო ამა თუ იმ მოქმედების მიზეზებზე, პერსონაჟები არასდროს განიშნებენ რატომ მოიქცნენ ასე. მე მაგალითად, ლის მამის – ფრენკის თვითმკვლელობის მიზეზად ათეულობით შესაძლო ვერსია შემიძლია დავასახელო. ყველა სხვა მაყურებელსაც, ალბათ, ამდენივე შესაძლო ვერსია ექნება შენახული.

სპექტაკლს სულ ექვსი პერსონაჟი ჰყავს:

ლი – ბაჩო ჩაჩიბაია
ლეილა – ნინუცა მაყაშვილი
ბილი, ფრენკი – დავით დარჩია
ჯენი, ჰოლი – ნინო არსენიშვილი

პოსტის ავტორი: ნიკა უხურგუნაშვილი 

გუშინ, თბილისის 24-ე საჯარო სკოლის სპექტაკლის რეპეტიციას დავესწარი. სანამ უშუალოდ სპექტაკლის შესახებ მოგითხრობდეთ, უნდა ვთქვა, რომ თავად სკოლით ვარ მოხიბლული. განათლების რეფორმის შემდეგ საჯარო სკოლაში არ ვყოფილვარ, მაგრამ ამ რამდენიმე წლის მანზილზე თუ ყველა სკოლა ასე შეიცვალა, როგორიც 24-ე საჯარო სკოლაა, მაშინ სამუდამოდ შევწყვეტ განათლების რეფორმის კრიკიტიკას, თუმცა ამ სკოლას ისედაც რეფორმატორული აზროვნებით სახელგანთქმული დირექტორი ჰყავს – გია მურღულია და სკოლის წარმატებაც, ალბათ, უფრო მას უნდა მივაწეროთ.

ახლა კი სპექტაკლის შესახებ. პრემიერამდე ორი დღე იყო დარჩენილი და ბავშვებიც შესაბამისად მთელი შემართებით ემზადებოდნენ “მეგობრობის გაკვეთილისთვის“, სწორედ ასე ჰქვია სპექტაკლს. მოქმედება ძირითადად გაკვეთილზე მიმდინარეობს. მიუხედავად იმისა, რომ  თითოეული სახე ერთმანეთისაგან სავსებით განსხვავებულია ხასიათით,  რაც თავის მხრივ დახვეწილ ოსტატობას მოითხოვს შესრულების დროს, ბავშვებმა საკმაოდ კარგად გაართვეს თავი დაკისრებულ მისიას. ხასიათების ამგვარი კონტრასტი განსაკუთრებულად ფერადსა და მრავალფეროვანს ხდის სპექტაკლს. ყოველ მათგანს სრულებით აქვს გათავისუბული როლი და პერსონაჟის სირთულე. იგრძნობა გამოსახვის ახალი საშუალებებისა და ფორმების ძიების სურვილი, მოქმედება კი  საკმაოდ დინამიურად მიმდინარეობს. რეჟისომა ქალბატონმა რუსიკომ, ბავშვებს საკუთარი თავის რწმენა განუმტკიცა, თითოეულმა მათგანმა  თავის შესაძლებლობების მაქსიმუმის რეაილზება შეძლო ისე, როგორც არასდროს. ჩემი სუბიექტური აზრით, სპექტაკლის მიმდინარეობის დროს, ბავშვებში შეძლებთ მომავალი პროფესიონალი მსახიობების დანახვას!

პიესის შინაარსი და მასში დასმული პრობლემები თითოეული მაყურებლისთვის ნაცნობი და მშობლიური იქნება. აქ მხატვრულად დამუშავებულია ყველა ის ძირითადი პრობლემა, რაც ზოგადად მოზარდისთვის არის დამახასიათებელი. შეგნებულად არ ვხმარობ სიტყვათ თანა წყობას, “დღევანდელი ბავშვებისთვის” ან “ახალი თაობისთვის-მეთქი”, რამეთუ ყოველთვის შორს ვიყავი იმ აზრისაგან, რომ ერთი ან მეორე თაობა თავის წინას ან მომდევნოს თითქოს რამით სჯობდეს ან და ჩამოუვარდებოდესო და ყოველთვის ღიმილს მგვრის ხოლმე შეძახილები ახალი თაობის “გადაგვარების” შესახებ. მეტიც ეს სიბერის პირველ და უტყუარ ნიშნად მიმაჩნია. ამიტომაც ეს სპექტაკლი საინტერესო იქნება როგორც მათივე თანატოლებისთვის, ისე ყველა წინა თაობის მაყურებლისთვისაც. თუმცა, რა თქმა უნდა სკოლის მოსწავლეებისთვის უფრო მნიშნელოვანია ამ სპექტაკლის ნახვა, რადგან ეს კიდევ ერთი “მეგობრობის გაკვეთილი” იქნება მათთვის,შეძლებენ გვერდიდან შეხედონ იმ პრობლემებს, რაც სწორედ ახლა დგას მათ წინაშე და ისწავლონ, დიახ,ეს სპექტაკლი,  მართლაც ბევრს ასწავლის მათ. უფროსი თაობა კი კიდევ ერთხელ გაიხსენებს ბავშვობას, ალბათ ბევრსაც იცინებს ჩემსავით და სიცილით სიცოცხელასც გაიხანგრძლივებს.

შეგნებულად არ მოგითხრობთ უფრო დაწვრილებით პიესის შინაარს, მირჩევნია ეს სურპრიზად დავტოვოთ და 20 მაისს, 24-ე სკოლის დარბაზში ყველამ ერთად ვნახოთ ეს ჩინებული სპექტაკლი. სპექტაკლი 3 საათზე დაიწყება, დასწრებ კი – თავისუფალია.

მონაწილეობენ

ირაკლი ასათიანი, გიგი გალდავაძე, გეგა გალოგრე, ნათია გიგატაძე, გუგა მესხი, გიორგი ლაბაძე, ავთო თაბაგარი, თათია თუთისანი, ნინო სარალიშვილი, გიორგი კობახიძე, რეზო გვრიტიშვილი, სალომე ირემაშვილი, მარიამ მარკოზაშვილი, ეკა კვინიკაძე, სალომე ქავთარაძე და რუსუდან ეფრემიძე.

რეჟისორი

რუსუდან კობიაშვილი

პიესის ავტორი

ნანა კაკაბაძე

პოსტის ავტორი: ნიკა უხურგუნაშვილი

მე მიყვარს “მარველის” კომიქსები, სკანდინავიური მითოლოგია, სპეცეფექტებით სავსე ფილმების ნახვა 3D-ში,  ენტონი ჰოპკინსი დავაღმერთებ ნატალი პორტმანს.

სწორედ ამიტომ, გადავწყვიტე “თორის” ნახვა (Thor) , თანაც პირველად მქონდა საშუალება დავსწრებოდი ფილმს, როგორც teatri.ge-ს მიწვეული ბლოგერი, რისთვისაც დიდი მადლობა საიტის ადმინისტრაციას და რა თქმა უნდა კინოთეატრ “ამირანს.”

ეს რაც შეეხებოდა შესავალს, ახლა უშუალოდ ფილმზე გადავიდეთ.

სამყაროში ადამიანები სულაც არა ვართ მარტონი, დედამიწის გარდა, კიდევ ექვსი დასახლებული პლანეტა არსებობს, რომლებზეც სხვადასხვა რასები ბატონობენ.

შვიდი პლანეტას მართავს “აზერგარდი,” სადაც ოდინია გამეფებული. ამავე პლანეტაზე ინახება რაღაც მაგიური სუბსტანცია (კარგად ვერ გავიგე რა) რომლის ხელში ჩაგდებასაც ცდილობენ გოლიათები. გოლიათების სტიქია ყინულია, ოდინის მეომრებისა ცეცხლი. ბრძოლის ველი, როგორც ყოველთვის დედამიწაა.

სულ ეს არის, არაფერი განსაკუთრებული სცენარის მხრივ. როგორც  3D ფილმების უმრავლესობაში, აქაც აქცენტი სპეცეფექტებზეა გაკეთებული. მთლიანად ფილმი ერთი დიდი სპეცეფექტია, მელოდრამისა და ექშენის კარგი ნაზავია, ნატალი პორტმანი როგორც ყოველთვის აქაც შეუდარებლად თამაშობს შეყვარებული ქალის როლს. ენტონი ჰოპკინსი კი ოდინის როლში გვევლინება, როგორც მოსალოდნელი იყო.

სიუჟეტი ძალიან დააინტერესებს იმათ, ვისაც მითოლოგია იტაცებს (განსაკუთრებით სკანდინავიური), ხოლო მათ ვისაც კარგი 3D-ეფექტების ნახვა უნდათ, ნამდვილად არ დარჩებიან უკმაყოფილო. თამამად განვაცხადებ, რომ ამ კომპონენტში, აშკარად ჩაგრავს “ხერხს” (სამწუხაროდ სხვა 3D ფილმი არ  მაქვს ნანახი რომ შევადარო)

მთავარი გმირი, თორი, ოდინის ვაჟია, რომელიც თავისი შეცდომების გამოსასყიდად დედამიწაზე განამწესებენ, სადაც ხვდება ნატალი პორტმანის გმირს, უყვარდება ის და ადამიანების დამცველი, კეთილი გმირი ხდება. ამასობაში მისი ძმა შეთქმულებას აწყობს ტახტის ხელში ჩასაგდებად…

ფილმი ნამდვილად არაა შედევრი, მაგრამ არც უინტერესო და მოსაწყენია. თუ ჩემს შეხედულებებს ფილმზე 10 ქულიან შკალაზე გადავიტან, შედეგი ასეთი იქნება:

სპეცეფექტები - 9, სცენარი -6, რეჟისურა -5, საუნდტრეკები -7.

ნუ დაელოდებით ამ ფილმისგან რაღაც განსაკუთრებულს, უბრალოდ მოემზადეთ ბევრი მოულოდნელობისათვის, კარგი სპეცეფექტებისათვის და უამრავი, კარგად დადგმული ბრძოლის სცენისათვის. 3D ფილმების მთავარი დანიშნულება, ხომ სწორედ ესაა.

P.S.გადახედეთ თრეილერს და თქვენ თვითონ შეაფასეთ. თუმცა გირჩევთ, რომ ეს ყველაფერი კინოთეატრში ნახოთ, კომფორტულად მოიკალათოთ სავარძლებში, სათვალეები მოირგოთ და ორი საათი საოცარ სამყაროში გაატაროთ, სამყაროში, სადაც ნამდვილად არ გექნებათ მოწყენისა და მთქნარებისათვის დრო, პირიქით რამდენიმე მომენტში შეიძლება სავარძლიდანაც კი გადმოვარდეთ. თანაც ბილეთი სულ რაღაც 11 ლარი ღირს.

შეფასებებს კომენტარებში, მხოლოდ ფილმის ნახვის შემდეგ მივიღებ.

ნორმალური და ბედს შეგუებული რეალობის დამსხვრევა ცუდი საქმეა, ხოლო ეს ყველაფერი უკაცრიელ, უდაბნო და სიცხით გათანგულ ადგილას რომ დაგემართება – უარესი. რანგოსაც ასე მოუვიდა: იჯდა თავისთვის აკვარიუმში, სათამაშო თევზს შექსპირის სონატებს შეჰღაღადებდა და უცებ, აკვარიუმიან-ოცნებებიანად გავარვარებულ ტრასაზე დაენარცხა…

დაიწყო სულ სხვა ცხოვრება, ბრძოლა გადარჩენისთვის, რომელშიც არა თუ სუსტნი, ძლიერებიც კი მარცხდებიან. და ყველაფერი ეს ანიმაციაა, უფრო სწორედ, ფილმი, რომელიც “შემთხვევით” გამოვიდა ანიმაცია. სინამდვილეში, არც არაფერი “გამოსულა”, რადგან ყველაფერი ისე იყო ჩაფიქრებული, როგორც ჩანდა. უბრალოდ, სიუჟეტი იმდენად “ფილმურია”, რომ მისი ანიმაციად გადაღება შემთხვევითობა გეგონება კაცს.

ქალაქის მცხოვრებნი

რანგო ერთი სუსტი, უსუსური და აკვარიუმში გაზრდილი ქამელეონია, რომელსაც ცხოვრებისა არაფერი გაეგება. მას არც გადარჩენის გამოცდილება აქვს, არც ძლიერია და, საერთოდ, მეოცნებე ტიპია. ერთადერთი, რასაც ამ უსუსური ხვლიკის ხსნა შეუძლია, გამართლება, ცოტაოდენი თავდაჯერებულობა და ამდენივე საზრიანობაა. სწორედ მათი დახმარებით შეიძლება, გაუმკლავდე თავზეხელაღებულთა ქალაქის კრიმინალებს, მოკლა ყველას დაუძინებელი მტერი ძერა და ყველაზე შხამიანმა მოწინააღმდეგემ თავის სწორ მეტოქედ გაღიაროს. ამასთან ერთად, ქალაქი გაუწყლოვნების კატასტროფისგანაც უნდა იხსნა და, რა თქმა უნდა, სიყვარულშიც უნდა გაგიმართლოს. როგორც მიხვდით, რანგო ამ ყველაფერს ახერხებს. მიუხედავად ოთხი პესიმისტი მუსიკოსი ბუსა, რომლებიც ყოველ ფეხის ნაბიჯზე მის სიკვდილს წინასწარმეტყველებენ, რანგო, თითქოს ჯინაზე იმარჯვებს.

როცა მულტფილმს ვუყურებდი, ზუსტად ორმა საკითხმა დამაფიქრა. პირველი არის გრაფიკა და რეჟისურა, ხედები, რომლებიც შეუდარებლად გამოვიდა და, შეიძლება ითქვას, კომპიუტერული გრაფიკის ზეიმია. თანაც, სამი განზომილების გარეშე! მეორე საკითხი კი თვითონ შინაარსს ეხება. ერთი მომენტი ვფიქრობდი, რომ ბავშვებისათვის ცოტათი მოზრდილი და რეალისტური მეჩვენა, მაგრამ, მეორე მხრივ, რეალობაც ესაა: პატარები უყურებენ იმ ფილმებს, რასაც უფროსები, ცხოვრობენ ისეთ არაიდეალიზირებულ სამყაროში, როგორშიც უფროსები და მეტიც, მათ აღარავინ უმალავთ, რომ სანტა კლაუსი არ არსებობს. აქედან გამომდინარე, რანგოს, როგორც ადამიანის სახე სრულიად მისაღებია ჩემთვის.

ეს ფილმი თუ ანიმაცია შეგიძლიათ, კინოთეატრ რუსთაველში ნახოთ, მანამდე კი იხილეთ ტრეილერი!

ავტორი Zurriuss.GE

20 და 21 აპრილს რუსთაველის თეატრის მე-4 სარეპეტიციო დარბაზში პრემიერა შედგა. ინტერაქტიულ სპექტაკლს “ეიfორია: რაღაც უკეთესი მოხდება”, რომელიც მსახიობებისა და მაყურებლის უშუალო კონტაქტს მოითხოვს ამერიკელი რეჟისორის, კოლინ ჰოვდეს დადგმული და დრამატურგ დავით გაბუნიას გადმოთარგმნილია.

მონაწილეობენ:

ნანუკა ხუსკივაძე, ლევან ხურცია, ბაჩო ჩაჩიბაია, მანანა აბრამიშვილი, ზურა ინგოროყვა, ირაკლი სანაია, ლელა ახალაია, ნინო თარხან-მოურავი, ნინო არსენიშვილი, ბაჩი ლეჟავა, ნანა ლორთქიფანიძე, ნინუცა მაყაშვილი, სანდრო მიკუჩაძე-ღაღანიძე, ნიკა ქაცარიძე, დარეჯან ხარშილაძე, ქეთი ხიტირი

ავტორი Zurriuss.GE

13 აპრილს, თსუ-ს მე-5 კორპუსში სტუდენტებს რუსთაველის თეატრის მსახიობი ზაზა პაპუაშვილი ესაუბრა. თავდაპირველად, განსახიერებულ გმირთა ფსიქოლოგიაზე დასმულ კითხვებს პასუხობდა და მათი ხასიათის თავისებურებებს უსვამდა ხაზს. შემდეგ სამსახიობო კარიერის სხვადასხვა მომენტი მოიგონა. გთავაზობთ ვიდეოკოლაჟს:

90-იანი წლების ყოფა

“შობის მეთორმეტე ღამე”, როცა მოდელირებულმა ქრონიკამ სპექტაკლი კინაღამ ჩაშალა

გია ყანჩელისა და რობერტ სტურუას შესახებ

თეატრის მაყურებლის შესახებ

“დარისპანის გასაჭირის” შეფასება